Marienburg.

Miasto Złota.
Duma Manaana.
Klejnot Jałowych Ziem.

...i prawdopodobnie najbardziej śmierdzący port Starego Świata.


Zmrok miał zapaść dopiero za kilka godzin, lecz chmury sprawiały, że miasto i zatoka zatłoczona statkami z całego znanego świata pogrążone były w nieziemskim, stalowoszarym świetle. Srebrne kopuły najwyższych wież świątyni Manaana wydawały się płonąć granatowym płomieniem, gdy odbijały tłoczące się na niebie chmury burzowe. Świszczący wiatr dął z siłą zdolną poruszyć dzwony, które wypełniły powietrze nieharmonicznymi uderzeniami.

Kupcy w różnobarwnych strojach gildii zwijali swe kramy z placów, a przechodnie śpieszyli się do domów, karczm lub zamtuzów, by uciec przed pierwszymi kroplami deszczu. Okiennice zatrzaskiwane były z trzaskiem. Zarówno wysmukłe galery elfów, jak i ledwo trzymające się na powierzchni barki niziołków pośpiesznie cumowały przy nadbrzeżu. Promy odbywały ostatnie kursy. Zapowiadała się burza, jakiej nie widziano od miesięcy.

Krople uderzyły o kamienie brukowe niczym młoty, by niemal natychmiast zmienić się w prawie że namacalną ścianę wody. Nikt nie wydawał się zauważać, że zawartość rynsztoków wylewała się na ulice Pierwsze błyski rozjaśniły miasto. Bez nich ostatnie sylwetki przemykające chyłkiem w zapadającym półmroku były nie do odróżnienia.

Jedynie przysadzista postać szła środkiem ulicy ze stoickim spokojem, za nic mając sobie lejącą się z nieba wodę. Jej kroki były twarde, jakby chcące przeciwstawić się sile bądź wyrazić wielki gniew. Mijała kolejne kamienice o niemal niewidocznych szyldach cicho zgrzytając zębami. W końcu skierowała się w stronę budynku na rogu jednego z placów handlowych, teraz zupełnie pustych. Zza jego okiennic przebijało przytłumione światło. Kroki postaci stały się jeszcze twardsze, a uderzenia podkutych butów o bruk niemal głośniejsze od grzmotów. Gdy twarda dłoń schwyciła żelazną klamkę, ta poruszyła się ze zgrzytem, a drzwi otworzyły na oścież.

Krasnolud wszedł do zadymionej sali, ze złością zatrzaskując za sobą drzwi. Cały ociekał wodą, a jego broda, upleciona w dwa równe warkocze była napęczniała i ciężka tak, że ledwie mógł ruszać głową. Zaczął on więc energicznie wyżynać ją na zbutwiałą słomę przy wejściu mieląc w ustach najgorsze krasnoludzkie przekleństwa. Dopiero, gdy pod jego stopami pojawiła się spora kałuża, zrzucił z siebie doszczętnie przemoczoną opończę i rozejrzał się po pomieszczeniu.

Była to wyjątkowo obskurna karczma o kilkunastu połamanych stołach zbitych niechlujnie z porzuconych desek. Za siedziska służyły skrzynki, wiadra i małe pniaczki. Kontuar był tak naprawdę kilkoma większymi skrzyniami ułożonymi obok siebie, a całe pomieszczenie oświetlały śmierdzące łojowe świece wiszące na - mającym się wkrótce urwać - drewnianym żyrandolu u sufitu. Powietrze było przepełnione dymem, a panujący w środku zaduch nie do opisania.

Tłusta Hrabianka.

Bruno wiedział, że nazwę tą wymyślił tutejszy karczmarz, Greg, mający się za wyjątkowo błyskotliwego. Miał on nadzieje, że skojarzenie z dostatkiem i dobrym jedzeniem – którego próżno było tu szukać – zapewni mu więcej klientów. Pomimo tego jedną z najpodlejszych w mieście tawern odwiedzali jedynie najbiedniejsi z mieszkańców Marienburga. Ku zdziwieniu Bruna, tego wieczora była ona pełna.

Ludzie – a także kilku krasnoludów i niziołków – chronili się przed deszczem w najbliższym lokalu, tak więc sporo tu było kupców i klientów z placu targowego. Niektórzy z nich okupowali te „lepsze” stoliki przy ścianach, odsuwając się jak tylko to możliwe od reszty i zatykając nosy. Bruno żałował, że on także nie mógł wejść do najbliższej karczmy czy gospody. Nie wszędzie jednak witano z otwartymi rękoma szczurołapów.

Krasnolud wciąż klnąc pod nosem zaczął torować sobie drogę do kontuaru i paleniska. Chciał się przede wszystkim ogrzać i wysuszyć. Z pomocą twardych łokci i podkutych butów znalazł się tuż obok kamiennego pieca. Co prawda potrawy przygotowywane były na ciasnym zapleczu, lecz pieczono czy też gotowano je zaraz za kontuarem. Z niesamowitego smrodu dobywającego się z kotła Bruno wywnioskował, że podawano gulasz. Krasnolud dopchnął się do kontuaru, przy okazji rozlewając komuś dopiero nalaną – i sądząc z okrzyku – dość gorącą strawę.

- Bruuuuno! - ryknął Greg, tłusty człowiek o łysiejącej czaszce opluwając przy tym kogoś – Co cię dziś do nas sprowadza? Niech pomyślę... Może lekka mżawka za oknem? - parsknął świńskim śmiechem i natychmiast odwrócił się, by nalać komuś kolejną porcję gulaszu niewiadomego pochodzenia.